ဓမၼရသစာမ်ား

ကုိယ့္အတတ္နဲ႕ကုိယ့္စူး၊ ကုိယ္ပါအရူးျဖစ္ေစသတည္း
တာႏုိေပါဆုိသည့္ၿမိဳ႕တြင္ ရက္ဖ္ဖုိင္ဗယ္ဆုိသည့္ ပုဂိၢဳလ္တစ္ေယာက္ေနထုိင္၏ ။ တစ္ရက္တြင္ သူသည္ ဂ်ဴးလုိမ်ိဳးတုိ႕၏ေရွးေဟာင္းဓေလ့က်မ္းမ်ားကုိ စိတ္ပါ၀င္စားစြာဖတ္ရႈေနခုိက္ အျပင္ဘက္မွက်ေလာင္ေသာ အသံတစ္သံကုိၾကားလုိက္ရေလ၏။ ျပတင္းေပါက္မွ အျပင္သုိ႕ၾကည့္လုိက္ရာ ေနာက္ေျပာင္ေလ့ရွိသည့္ကေလးတစ္သုိက္ကုိေတြ႕လုိက္ရေလ၏။ “ ဒီကေလးေတြဟာ ငါ့ကုိတစ္နည္းနည္းနဲ႕ ဒုကၡေပးၾကေတာ့မွာပဲ ” ဟုေတြးလုိက္မိေလ၏။
 သူကျပတင္းေပါက္မွကုိယ္ကုိကုိင္းၿပီးထြက္လုိက္ကာ “ ေဟ့...ကေလးေတြ၊ ဘုရွားရွိခုိးေက်ာင္းဆီကုိခပ္ျမန္ျမန္ေျပးၾကစမ္း။ အဲဒီသတၱ၀ါႀကီးတစ္ေကာက္ေရာက္ေနတယ္။ အဲဒီသတၱ၀ါႀကီးမွာ ေျခေထာက္ငါးေခ်ာင္း၊ မ်က္စိသုံးလုံးနဲ႕ အစိမ္းေရာင္မုတ္ဆိတ္ေမြးေတြရွိေနတယ္ကြ” ဟုေအာ္ေျပာလုိက္ေလ၏။
 ထုိတြင္ကေလးမ်ားသည္ အေျပးအလႊားထြက္ေျပးၾကသျဖင့္ ရက္စ္ဖုိင္ဗယ္သည္ စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာနွင့္ ၄င္းစာအုပ္ကုိျပန္ဖတ္ႏုိင္ခဲ့ေလသည္။ သူကထုိလူေနာက္ကေလးမ်ားအေပၚတြင္ လွည့္စားႏုိင္သည့္လွည့္ကြက္ကုိျပန္ေတြးမိၿပီး ၿပဳံးလုိက္မိေလ၏ သူ႕အေနႏွင့္ ၾကာၾကာစာမဖတ္လုိက္ရပါ။ မၾကာခင္ေျပးလႊားေနၾကသည့္ ေျခသံမ်ားကုိၾကားလုိက္ရျပန္သည္။ သူကျပင္တင္းေပါက္သုိ႕သြားၿပီးၾကည့္လုိက္ရာ ဂ်ူးလူမ်ိဳးအမ်ားအျပားေျပးလႊားေနၾကသည္ကုိျမင္လုိက္ရေလသည္။ သူကေအာ္ဟစ္ၿပီးေမးလုိက္သည္-
   ခင္ဗ်ားတုိ႕က ဘယ္ေနရာကိအေျပးအလႊားသြားေနၾကတာလဲ ”
  “ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းကိုသြားေနၾကတာဗ်။ ခင္ဗ်ားမၾကားမိဘူးလား။ အဲဒီမွာေရသတၱ၀ါႀကီးတစ္ေကာင္ေရာက္ေနတယ္။ ေျခေထာက္ငါးေခ်င္း၊ မ်က္စိသုံးလုံးနဲ႕ အစိမ္းေရာင္မုတ္ဆိတ္ေမြးေတြရွိတယ္တဲ”
  ရက္ဖ္ဖုိင္ဗယ္က သူေနာက္ေျပာင္ေျပာဆုိလုကိ္ေသာကိစၥကုိေတြးမိၿပီးအားရပါးရရယ္ေမာလုိက္ေလ၏။ ထုိ႕ေနာက္ေရွးေဟာင္းက်မ္းႀကီးကုိဆက္လက္ၿပီးဖတ္ရႈေနျပန္၏။ သုိ႕ရာတြင္သူစာအုပ္ျပန္ၿပီးအာရုံ၀င္စားစျပဳခ်ိန္တြင္ အျပင္ဘက္မွ အုတ္အုတ္က်က္က်က္အသံမ်ားကုိ ၾကားလုိက္ရျပန္ေလ၏။ သူဘာေတြျမင္လုိက္ရသနည္း။ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ားနွင့္ ကေလးမ်ားပါပါ၀င္ေနေသာလူအုပ္ႀကီးသည္ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းဆီသုိ႕ ေျပးေနၾကျခင္းျဖစ္၏။ သူကျပင္တင္းေပါက္မွ ေခါင္းျပဴၿပီး “ ဘာေတြျဖစ္ေနတာလည္းဗ်” ဟုေဟာ္ဟစ္ေမးလုိက္ေလ၏။
 “ ဘယ္လုိေမးလုိက္တာလဲဗ်။ ဘာလဲ.. ခင္ဗ်ားမသိေသးဘူးလား။ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းေရွ႕မွာ ေရသတၱ၀ါႀကီးတစ္ေကာက္ေရာက္ေနတယ္ကြ။ အဲဒီသတၱ၀ါႀကီးမွာ ေျခငါးေခ်ာင္း၊ မ်က္စီသုံးလုံးနဲ႕ အစိမ္းေရာက္မုတ္ဆိတ္ေတြရွိတယ္တဲ့”
ထုိေနာက္အဆုိပါလူအုပ္သည္ ခပ္သြက္သြက္ကေလးဆက္ေျပးျပန္၏။ အဆုိပါလူအုပ္ထဲတြင္ ဂ်ဴးဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ႀကီးကုိယ္တုိင္ပါ၀င္ေနသည္ကုိေတြ႕လုိက္ရေလ၏။
“ ဘုရား..ဘုရား..တကယ္လုိ႕ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ႀကီးကုိယ္တုိင္ဒီလူအုပ္နဲ႕အတူတူေျပးလႊားေနတယ္ဆုိေတာ့ တစ္ခုခုျဖစ္ေနတာပဲျဖစ္ရမယ္။ မီးခုိးထြက္လာရင္ မီးေလာင္ေနလုိ႕ပဲျဖစ္ရမယ္”
 သူသည္ဆက္မေတြးေတာ့ဘဲ ဦးထုပ္ကုိေကာက္ေဆာင္းလုိက္ၿပီးေနာက္ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းဆီသုိ႕ အသက္ရူမွားေလာက္ေအာင္အေျပးအလႊားလုိက္ပါသြားေလေတာ့သတည္း။ 
 

လမ္းေဘးက သစ္ပင္အုိ
-ငါဟာလမ္းေဘးက သစ္ပင္အုိေလ
မင္းတုိ႕က ခရီးသြား
တစ္ခါတုန္းက...
မင္းတုိ႕ငါ့အရိပ္မွာ လာခုိနားေတာ့
ငါၾကည့္ႏူးလုိက္တာ....
-ပူတစ္လွည့္
ေႏြးတစ္လွည့္
ေအးတစ္လွည့္..ေန႕ရက္ေတြကုိျဖတ္သန္းရင္း
အခ်ိန္တန္ေတာ့...
မင္းတုိ႕လမ္း..
မင္းတုိ႕ဆက္ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္...


ဟုတ္ပါတယ္ေလ...
ငါဟာ..လမ္းေဘးကသစ္ပင္အုိပါ...။
- ကံေကာင္းပါေစ...ခရီးသြား
တစ္ခါတစ္ေလလည္း..တုိ႕ကုိသတိရေနာ္..
ငါေလ...
လမ္းေဘးကသစ္ေျခာက္ပင္ႀကီးျဖစ္သည့္တုိင္...
မင္းတို႕အတြက္..
ေမတၱာပုိ႕ရင္းရွင္သန္ေနပါ့မယ္...။
-ကံေကာင္းပါေစ...ခရီးသြား...
ကံေကာင္းပါေစ...ခရီးသြား...။

ေလာကႏွင့္သင္
-တစ္ေလာကလုံး..
မင္းကုိၿပဳံးျပေနမယ္လုိ႕ မေမွ်ာ္လင့္နဲ႕
သူ႕အပူနဲ႕သူ...
မင္းကေတာ့..
ေခါင္းငံု႕ရင္းလည္းၿပဳံး
အမုန္းေတြ ခ်ည္ေႏွာင္မထားနဲ႕
အထုံးေတြေျဖ...။
တစ္ေလာကလုံး
မင္းကိုခ်စ္လာဖုိ႕ဆုိတာမျဖစ္ႏုိင္
ေမတၱာသာလိႈင္လိႈင္ေလးပုိ႕
သန္းေခါင္ညမွာေရာ
ေတာင္ထိပ္က အရုဏ္ဦးမွာေရာ
အရူးလုိပဲ ေျပာေျပာ
လူထူးလုိ႕ပဲ ေျပာေျပာ
မင္းသိထားရမွာက
သူ႕အပူနဲ႕သူ.....။
မင္းဘယ္သူလဲ
ရွင္ၿမဲတိုင္းဆက္ရွင္
ေပးဆပ္ျခင္းလြင္ျပင္မွာေလ..။
သူ႕အေတြးနဲ႕သူ႕အတၱနဲ႕ သူ႕မာနနဲ႕
သူ႕အပူနဲ႕ သူႀကီျပင္းရွင္သန္ခဲ့တဲ့ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕
မင္းနဲ႕ေတာ့မတူႏိုင္
ေလာကနဲ႕သင္
သင္နဲ႕ေလာက
ညွိုဖိ႕ကေတာ့မျဖစ္ႏုိင္
ေမတၱာသာလိႈင္လိႈင္ပုိ႕....။

ဘ၀ဆုိတာဘာလဲ
ရာသီဥတုသာယာတဲ့ ေႏြရာသီရဲ႕ ေန႕တစ္ေန႕ႀကီးမားတဲ့ ေတာႀကီးတစ္ခုထဲမွာ သတၱ၀ါေတြဟာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္အနား ယူေနၾကသတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္က ` ဘ၀ဆုိတာဘာလဲ ´ ဆုိတဲ့ေမးခြန္းကုိ သီခ်င္းလုပ္ၿပီး တြန္က်ဴးေနသတဲ့..။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ အပြင့္ထဲကဖူးပြင့္ခါစ ရနံ႕သင္းတဲ့ႏွင္းဆီနီေလးတစ္ပြင့္က ` ဘ၀ဆုိတာ ေျပာင္းလဲျခင္းသဘာ၀ တရာႀကီးေပါ့ ´ လုိ႕ေျဖသတဲ့..။
ပန္းေတြၾကားထဲမွာ ေပ်ာ္ျမဴးစြာပ်ံသန္းေနတဲ့ လိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္က ထပ္ဆင့္ျပန္ေျဖတယ္ ` ဘ၀ဆုိတာ ေနေရာင္ေအာက္က အလွတရားေတြနဲ႕ တစ္သားတည္းျဖစ္ေအာင္ေနထုိင္ျခင္းေပါ့တဲ့ ´ ..။
ေျမျပင္ေပၚက စားစရာအစေလးေတြကုိ ရွာေနတဲ့ပုရြက္ဆိတ္တစ္ေကာင္က သူခႏၶာထက္(၁၀)ဆေလာက္ရွိစားစရာကုိထမ္းရင္း ` ဘ၀ဆုိတာ ေခၽြးေတြေသြးေတြနဲ႕ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရတာကလြဲလုိ႕ ဘာမွအဓိပၸါယ္မရွိပါဘူး ´ လုိ႕ေျပာတယ္တဲ့...။
အေျဖေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕တင္းမာလာတယ္..။ ကံေကာင္းလုိ႕မုိးကရြာခ်လုိက္ရင္း..မုိးကေျပာတယ္` ဘ၀ဆုိတာ မ်က္ရည္စက္မ်ားရဲ႕ ေပါင္းစည္းျခင္းမ်က္ရည္မုိးစက္ေတြကလြဲလုိ႕ ဘာမွမရွိပါဘူး´ ေျပာသတဲ့...။
အဲဒီေတာႀကီးရဲ အျမင့္တစ္ေနရာမွာ သိမ္းငွက္တစ္ေကာင္က ပ်ံသန္းေနရင္းနဲ႕ေျပာတယ္တဲ့`ဘ၀ဆုိတာ အျမင့္ကုိ ႀကိဳးစားပ်ံသန္းျခင္းေလ ´ တဲ့...။ အဲဒီလုိနဲ႕ ညအေမွာင္ကုိေရာက္လာတယ္...။
အဘုိးအုိတစ္ေယာက္ဟာ ယုိင္တုိင္တုိင္နဲ႕ေတာႀကီးကုိျဖတ္ၿပီး မီးအိမ္ေလးတစ္လုံးနဲ႕ အိမ္ကုိျပန္ရင္းေျပာသြားတာကေတာ့ `ဘ၀ဆုိတာ ကုိယ့္အတြက္ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမႈကုိရွာေဖြရင္းနဲ႕ ေနာက္ဆုံးေတာ့၀မ္းနည္းျခင္း၊ ေၾကကြဲျခင္းႏွင့္ ခြဲခြာျခင္းပါပဲ ´တဲ့။
ညသန္းေခါင္ကုန္ခန္းလုိ႕ ေနမင္းႀကီးက အလွဆုံးထြက္လားၿပီး ေျပာသတဲ့။
`ဘ၀ဆုိတာ ထာ၀ရရဲ႕စတင္ျခင္း၊ ေန႕သစ္ေတြကုိအရုဏ္ဦးမွာ ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း ဖြင့္လွစ္ျခင္းေပါ့ ´ တဲ့...။
အဲဒိအခ်ိန္မွာ ေတာအုပ္ႀကီးအနီးက စမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးမွာ ေတာရေဆာက္တည္ေနတဲ့ရဟန္းတစ္ပါးကေတာ့...
`သေဗၺသတၱာ ... အေ၀ေရာေဟာႏၱဳ၊ အဗ်ာပဇၨာေဟာႏၱဳ၊
အနီဃာေဟာႏၱဳ...
သုခိအတၱာနံ... ပရိဟရႏၱဳ ´ ဆုိၿပီး
အနႏၱစၾက၀ဌာကုိ ေမတၱာပုိ႕လုိ႕ေနေလရဲ႕.....။


မရွိ(သုိ႕)အရူးမ်ားသာရွိသည့္
- ဤေလာက၌အိမ္မရွင္မရွိ..
အရင္သြားႏွင့္သူႏွင့္ ေနာက္လုိက္သူသာရွိသည္..
- ဤေလာက၌ သခ်ာၤမရွိ..
သုညမွလာ၍ သုညသုိ႕ျပန္ျခင္းသာရွိသည္...။
- ဤေလာက၌ ပုိင္စရာဥစၥာမရွိ
ဓါတ္ႀကီးေလးပါးမွလာ၍ ဓါတ္ႀကီးေလးပါးသုိ႕..
ျပန္ျခင္းသာရွိသည္..
- ဤေလာက၌ အခ်ိန္သည္မရွိ
စၾကာ၀ဌာအနႏၱ ကာလအနႏၱ..
လူေတြအဟုတ္ထင္မွတ္၍
သတ္မွတ္ထားေသာ နာရီသာရွိသည္...
- ဤေလာက၌ ဇတ္လမ္းမရွိ
ျဖစ္ တည္ ပ်က္ ပုံရိပ္မ်ားႏွင့္
ထုိပုံရိပ္မ်ားကုိ လုိက္ဖမ္းေသာ..
အရူးမ်ားသာရွိသည္...။


တရားသူႀကီး
ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဇတ္လမ္းတုိေလးတစ္ပုဒ္ပါ... ၁၉၀၀ ေနာက္ပုိင္းအေမရိကန္မွာ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဇတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္..ကပ္ေရာဂါက်ေနခ်ိန္၊ ငတ္မြတ္ေဘးက်ေရာက္ေနခ်ိန္၊ ငတ္မြတ္လုိ႕ေသဆုံးတဲ့လူအမ်ားႀကီး ျဖစ္ေနခ်ိန္..
သုညဒီဂရီေအာက္အေအးလြန္ေန႕တစ္ေန႕မွာ..တရားရုံးေတာ္မွာ အဘြားအုိတစ္ေယာက္ရဲ `ေပါင္မုန္႕ခုိးမႈ ´ ကုိၾကားနာ စစ္ေဆးေနခ်ိန္ျဖစ္တယ္..ေပါင္မုန္႕ဆုိင္ရွင္တရားလုိက ေလွ်ာက္လဲၿပီးတဲ့ေနာက္ ေပါင္မုန္႕ခုိးတဲ့အဘြားအုိကုိစစ္ေဆးတယ္....
အဘြားအုိက..`သူရဲ႕သမီးဟာအရမ္းကိုဖ်ားေနတယ္..သူရဲ႕ေျမမေလးဟာငတ္္ျပတ္ျခင္းနဲ႕ ေသရေတာ့မယ္..ဘာလုိ႕လဲဆုိေတာ့ သူ႕ရဲ႕သားသမက္ဟာ သူတုိ႕အားလုံးကုိ စြန္႕ၿပီးထြက္သြားလုိ႕´ ေျပာတယ္။
ဒါေပမယ့္ေပါင္မုန္႕ပုိင္ရွင္က ..`ေနာက္ေနာင္ဒီလုိမျဖစ္ေအာင္ စံနမူနာအျဖစ္ အဘြားအကို အျပစ္ေပးကုိေပးမွျဖစ္မယ္ ´ လုိ႕ေလွ်ာက္လဲတယ္..။
တရားသူႀကီးဟာ သက္ျပင္းရွည္တစ္ခ်က္ကိုခ်လုိက္တယ္..။ဒီအဘြားအိုကုိ သူ႕စိရင္ခ်က္အျပစ္မခ်ခ်င္ဘူး..ဒါေပမယ့္ တရားဥပေဒနဲ႕ပတ္သက္လာရင္ သူ႕မွာေရြးခ်ယ္စရာလမ္းမရွိဘူး...ဒီေတာ့တရားသူႀကီးကေျပာတယ္...`ကၽြန္ေတာ္ ဒီအမႈနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္... ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဒိအမႈကုိေရွင္လြဲလုိ႕မရပါဘူး.. တရားဥပေဒဟာတရားဥပေဒပါပဲ ဒါေၾကာင့္အဘြားအုိကုိ ေငြ(၁၀)ေဒၚလာဒဏ္ရိုက္ဖုိ႕ စီရင္ခ်က္ခ်လုိက္တယ္´
သူေျပာၿပီးတာနဲ႕ သူ႕ဦးထုပ္ကုိခၽြတ္လုိက္ၿပီး ေငြ(၁၀)ေဒၚလာတန္တစ္ရြက္ကုိ သူ႕ဦးထုပ္ထဲထည့္လိုက္တယ္...ၿပီးေတာ့ အမႈစီရင္တာကုိ လာေရာက္ၾကည့္တဲ့ပရိတ္သတ္အားလုံးကုိ တစ္ေယာက္(၅၀)ဆင့္စီဒဏ္ရုိက္ခ်င္ပါတယ္...ခင္ဗ်ားတုိ႕ ေနထုိင္တဲ့ေဟာဒီၿမိဳ႕ေလးမွာ ` ေျမးေလး ´ မေသေအာင္ ေပါင္မုန္႕ခုိးစားရတဲ့အဆင့္ထိေအာင္ ေမတၱာတရားေခါင္းပါးေနၿပီ..ၿမိဳ႕အုပ္မင္းေက်းဇူးျပဳၿပီး တစ္ေယာက္ဆင့္(၅၀)စီေကာက္ေပးပါ..။ ၿမိဳ႕အုပ္မင္းလည္းထည့္ ေပးပါ..။ အကုန္ေကာက္ၿပီးရင္ ရသမွ်ေငြကုိတရားခံအဘြားအုိကုိ ေပးလုိက္ပါ´ လုိ႕ေျပာလုိက္တယ္တဲ့...။
ဒါနဲ႕အဘြားအုိဟာ တရားရုံးတက္ကျပန္ထြက္သြားတဲ့အခါ(၄၂)ေဒၚလာနဲ႕ဆင့္(၅၀)ရသြားပါတယ္..ဒီအထဲမွာ ေပါင္မုန္႕ဆိုင္ပုိင္ရွင္ရဲ႕ ဆင့္(၅၀)လည္းပါသြားပါတယ္..။
အဘြားအုိထြက္သြားၿပီးတာနဲ႕ တရားရုံးထဲမွာရွိတဲ့၀န္ထမ္းေတြေရာ ပရိတ္သတ္ေတြပါ ၿပဳံးရႊင္ရယ္ေမာလုိ႕ မတ္တတ္ရပ္ လက္ခုတ္တီးၿပီး တရားသူႀကီးကုိ ၾသဘာေပးၾကေတာ့တယ္တဲ့...။

ၿငိမ့္..ၿငိမ္...ၿငိမ္း
- ၿငိမ့္ၿငိမ့္ကေလး
ၿငိမ္ေနရင္လည္း..ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္..။
- ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလး...ၿငိမ့္ေနရင္လည္း...
ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္..။
- ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္ရင္..
ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလးၿငိမ့္ၿပီး...
ၿငိမ့္ၿငိမ့္ကေလးၿငိမ္ေန...။
- သုံးခြန္းတည္းေသာစကားပါ။
ၿငိမ့္...
ၿငိမ္...
ၿငိမ္း...

ဦးေကာ၀ိဒ (၀စီပိတ္ဆရာေတာ္ ) ၿငိမ့္ၿငိမ္ၿငိမ္း မွကူးယူတင္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္...။